Welcome To My World

Derrière les pins, la neige.
Neige, et lâcher de corbeaux.
La route n'est qu'un exil.
Vent, chant, errance, et un soupçon de sommeil.
Branche de lierre, halte et cour des maisons.

Moi-même, et cette tristesse, et cette vitre mouillée!
J'écris, et l'espace.
J'écris, et ces deux murs, et quelques moineaux.
Quelqu'un est triste.
Quelqu'une tricote.
Quelqu'un compte.
Quelqu'une chante.

La vie signifie: un sansonnet s'est envolé.
Pourquoi en es-tu si affecté?

Les plaisirs pourtant ne manquent pas: ce rayon de soleil,
L'enfant de l'après-demain,
Le pigeon de la semaine prochaine.
Quelqu'un est mort hier soir
Et pourtant le pain de froment est encore bon,
Et pourtant l'eau coule comme d'habitude et les chevaux s'y abreuvent.

Les gouttes vont au gré des courants,
La neige s'appesantit sur le dos du silence
Et le temps s'allonge sur l'échine frêle du jasmine.

پیوست ۱:فقط برای تنوع...!

پیوست ۲:هنوز سال کهنه نشده!!ســــال نو مبـــــــارک!

از من ايشان را هزاران ياد باد...

نکته ای   روح  فزا  از     دهن   دوست   بگو        نامه ای  خوش خبر از عالم اسرار  بیار

تا  معطر  کنم  از  لطف  نسیم   تو    مشام        شمه ای  از   نفحات   نفس   یار   بیار

به   وفای   تو   که  خاک   ره   آن  یار   عزیز       بی  غباری که پدید  آید  ا ز  اغیار  بیار

گردی   از   رهگذر  دوست  به   کوری  رقیب       بهر    آسایش این   دیده   خونبار   بیار         

خامی و ساده  دلی شیوه  جانبازان  نیست       خبری   از   بر   آن    دلبر    عیار   بیار

شکر  آن  را که  در  عشرتی  ای  مرغ  چمن       به   اسیران  قفس   مژده   گلزار  بیار

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست       عشوه ای زان لب شیرین شکر بار بیار

روزگاری  است  که  دل  چهره  مقصود   ندید       ساقیا    آن    قدح    آینه   کردار   بیار

                                    دلق حافظ به چه ارزد به می اش رنگین کن

                                    وان گهش  مست و  خراب  از سر بازار  بیار

زير بارند درختان كه تعلق دارند  

اي خوشا سرو كه از بار غم آزاد آمد

اگر گرد كسي بسيار گردي

 اگرچه بس عزيزي خوار گردي

چه شد ای پنجره باز‌ چرا بسته شدی؟       

شاید از هم نفسی با دل ما خسته شدی...

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ويرانه خويش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

می برم،تا که در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لکه عشق

زين همه خواهش بيجا و تباه

می برم تا زتو دورش سازم

زتو، ای جلوه اميد محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نکند ياد وصال

ناله می لرزد، می رقصد اشک

آه، بگذار که بگريزم من

از تو، ای چشمه جوشان گناه

شايد آن به که بپرهيزم من

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

شعله آه شدم، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

می روم، خنده به لب، خونين دل

مي روم از دل من دست بردار

ای اميد عبث بی حاصل